Kararları mantığım veriyor hep, ayrılıkları bile mantığım kabulleniyor. Ama uygulamaya gelince duygularım isyan edip tüm benliğimi al aşağı ediyor... Evet aynen böyle oluyor... Hem de gönül işlerinde...

Evet, aynen böyle oluyor, çünkü karar verirken gereğinden fazla empati yapıyorum... Amacım aslında sadece kırmamak, kırılmamak... Neden mi?  Çünkü hiç kolay olmuyor sonrası...

Evet, aynen böyle oluyor, çünkü karar verirken dinlemiyorum duygularımı. Tam dinleyecek oluyorum, mantığım ne yapıp edip öne geçiyor yine.. O kırılasıca kırmama isteğim var ya... Zaten sonunda hakettiğini buluyor, kırılıyor... Hem de kendi kendine...

Evet, aynen böyle oluyor, çünkü frenliyorum duygularımı belki de gereksiz yere... Fırsat bu fırsat mantık geçiyor yine direksiyona, sürüyor isyediği yere, istediği yöne...

Evet, aynen böyle oluyor, çünkü belli ki duygularım daha öğrenememiş nerede nasıl coşacağını... Öğrenememiş fırsat kollayan mantığa sahayı neden ve nasıl boş bırakmayacağını...

Öğrenememiş ya öğrenecek.. Kırılmasa bile, ezilecek, büzülecek, üzülecek, yıpranacak.. Yıpranacak ki, bizzat kendi yaşayacaklarını yine bizzat kendisinin yönlendirmesi gerektiğini görecek... Öğrenecek...

Evet, aynen öyle olacak! Öğrenecek! Nerede geri çekilip, nerede karar verici olacağını görecek... Öğrenecek ve bunu başaracak.

Kendi uygulayacaklarına bizzat kendi karar verecek, kendi düşünce ağlamayacak.. Düşmeyince de mutluluktan uçacak, gülücükler de şaçacak, kahkahalar da atacak... Diğer yarısını verdiği kalple birlikte mutlu ve huzurlu yaşayacak...

Peki duygularım bunu ne zaman başaracak?

İşte o meçhul...

Ya mantığın verdiği kararları sindirecek, kısık ateşte azar azar pişecek, bir dahaki sefere bunu başaracak..

Ya da sindiremeyecek, son ayar ateşte hızlıca pişecek, gerekirse yanacak...
Mantığının kabullendiklerini reddedip uğruna yandığının peşinden koşacak...

Hangi şekilde olursa olsun bu imtihanı duygularım kazanacak...

Tekrar Paylaşmak Üzere,

Sevgi ve Saygılarımla