Merhabalar,

İşte Mart ayında rastlayıp okuduğum, en çok beğendiğim ve "iyi ki okudum" dediğim 10 blog yazısı;

1-) Faili Meçhul Kıyak!

2-) Yazılım Mühendisi’nin Şerefi

3-) 10 adımda internet girişimcisi olmak

4-) Güle Güle...

5-) HAYATIN 90/10 SIRRI

6-) Bir Hattat ve Sanatı

7-) Hürriyet Web Sitesi Nasıl Olmalı?

8-) Ücretli Çalışmak mı, Kendi İşini Yapmak mı?

9-) İçimdeki Blog Sevgisi

10-) Bayan Blogcular en iyileri

Sonraki yazımda tekrar görüşene dek hayatınızdan pozitifliği, yüzünüzden gülümsemeyi ve bir faili meçhul kıyak yapmayı ihmal etmeyin ;)

Tekrar Paylaşmak Üzere,

Sevgi ve Saygılarımla

Devamını Okuyun »

Merhaba Sevgili Okurlarım,

Sizlerle çok beğendiğim bir fikir akımını, bir iyilik akımını paylaşmak istiyorum: Faili Meçhul Kıyak (FMK) !

Blog küremizin değerli bloglarından olan Fikir Atölyesi'nin değerli yazarı, güzel insan Tunç Kılınç tarafından başlatılan bir hareket FMK.

Hareket ile ilgili yazı ve video linklerini aşağıda paylaşıyorum. Lütfen okuyun, izleyin ve çevrenizdeki insanlarla paylaşın, evet bunu yapın ! :)

Blog Yazısı: Faili Meçhul Kıyak!

Haber Videosu:


Beyaz Show Videosu:


Siz de bir Faili Meçhul Kıyak yapın, hayattan zevk alın, çevrenizdeki insanların da hayattan zevk almasını sağlayın :)

Sonraki yazımda tekrar görüşene dek hayatınızdan pozitifliği, yüzünüzden gülümsemeyi eksik etmeyin.

Tekrar Paylaşmak Üzere,

Sevgi ve Saygılarımla

Devamını Okuyun »

Merhabalar,

Blog küremizin arka bahçesi FriendFeed de bir girdi ile "Sık sık kullandığımız, online tool diyebileceğimiz web araçlarını ve işlevlerini" yazdığımız bir liste oluşturduk. Değerli katılımlarla ortaya çıkan bu listeyi buradan da siz sevgili okurlarımla paylaşmak istedim.


Buyrun bu da linkimiz : http://friendfeed.com/e/01f5c0a8-92e1-4966-bb23-bb75b271328d/Heeyy-S-k-s-k-kulland-m-z-online-tool-diyebilece/

Not: Kullandığınız, ama listede olmayan web araçlarını siz de işlevleriyle birlikte paylaşırsanız ayrıyetten memnun oluruz :)

Sonraki yazımda tekrar görüşene dek hayatınızdan pozitifliği, yüzünüzden gülümsemeyi eksik etmeyin.

Tekrar Paylaşmak Üzere,

Sevgi ve Saygılarımla

Devamını Okuyun »

Merhabalar,

Sevdiklerimin, dostlarımın, bu yazıyı okuyan siz değerli okurlarımın ve tüm İslam aleminin mübarek Mevlid Kandilini tebrik ediyor, tüm dünya için hayırlara, barışa, huzur ve mutluluklara vesile olmasını yüce Allah (c.c) 'tan niyaz ediyorum.

Diyanet İşleri Başkanlığı 'nın Mevlid Kandili Mesajına bu sayfadan ulaşabilirsiniz.

Ayrıca, bugün 8 Mart Dünya Kadınlar Günü, bu vesile ile de tüm kadınlarımızın, hayatımdaki, çevremdeki tüm kadınların, o değerli insanların bu güzel gününü "Dünya Kadınlar Günü"nü tebrik ediyorum.

Aslında bu özel günler, kandiller; değerlerimizi, inançlarımızı bize hatırlatıyor, uzaklaşmamamızı sağlıyor. Bu günlerde farkına vardığımız değerleri senenin tüm günlerine yayabiliyorsak ne mutlu bize.

İki çok özel gün bir aray gelince hatırlatmak, vurgulamak istediğim bir nokta daha var ki o da; dinimizin kadına verdiği değer. Nedense dinimizi yanlış algılayan ya da islam ahlakını tam olarak sindirememiş kişiler, kişilikler yüzünden bazı çevrelerce, kadını geri plana atan bir din olarak gösteriliyor yüce dinimiz. Ne kadar acı. Oysa ki; peygamber efendimiz Hz. Muhammed (s.a.v)'in hayatına, kadına yaklaşımına, ilgili sözlerine (hadislerine) ve yüce kitabımız Kur'an-ı Kerim deki ilgili ayetlere baktığımızda gerçeğin böyle olmadığını, kadına en az erkek kadar, hatta bazı noktalarda çok daha fazla değer verildiğini rahatlıkla görebiliriz.

İslam ahlakını tam olarak algılayamamış, sindirememiş müslüman erkeklerimizin tutumları ve davranışları yüzünden kadın konusunda olumsuz bakışların dinimiz üzerinde yoğunlaşmasına neden oluyorlar ki; bu da böyle kişiliklerin üzerlerine aldıkları ağır bir sorumluluk, ağır bir yük aslında. Allah (c.c) bu gibi kişilere (erkeklere) akıl, fikir ve anlayış versin. Sahip oldukları değerlerin, "çevrelerindeki kadınların değerlerinin", "bu değerleri hiçe sayarak, dinimize yönelen olumsuz bakış açılarına neden oldukları için aldıkları sorumlulukların" farkına varmaları konusunda da hidayet versin inşallah.

Sonraki yazımda tekrar görüşene dek hayatınızdan pozitifliği, yüzünüzden gülümsemeyi eksik etmeyin. Hayatınızdaki kadınlara da gereken değeri vermeyi, haketttikleri ilgiyi göstermeyi sakın ihmal etmeyin.

Tüm kadınlarımızın dünya kadınlar günü kutlu olsun. Hayırlı Kandiller...

Tekrar Paylaşmak Üzere,

Sevgi ve Saygılarımla

Devamını Okuyun »

Merhabalar,

Facebook hesabıma mesaj olarak gelen bir içeriği paylaşmak istiyorum sizlerle. Mesajda anlatılan belki gerçektir belki değil, ancak "sevgi sabır ve anlayış"üzerine verdiği mesaj gerçekten çok doğru ve etkileyici. Buyrun, işte bahsi geçen içerik:

Adam yeni kamyonuna bakmak için evinden çıktığında, üç yaşındaki oğlunun gayet mutlu bir biçimde elindeki çekiçle kamyonunun kaportasını mahvettiğini görmüş. Hemen oğlunun yanına koşmuş ve çocuğun eline çekiçle vurmaya başlamış. Biraz sakinleşince oğlunu hemen hastaneye götürmüş. Doktor, çocuğun kırılan kemiklerini kurtarmaya çalıştıysa da elinden bir şey gelmemiş ve çocuğun iki elinin parmaklarını kesmek zorunda kalmış. Çocuk ameliyattan çıkıp gözlerini açtığında,bandajlı ellerini fark etmiş ve gayet masum bir ifadeyle, Babacığım,kamyonuna zarar verdiğim için çok üzgünüm." demiş ve sonra babasına şu soruyu sormuş: "Parmaklarım ne zaman yeniden çıkacak?" Babası eve dönmüş ve hayatına son vermiş...

Birisi masaya süt döktüğünde ya da bir bebeğin ağladığını işittiğinizde bu öyküyü hatırlayın. Çok sevdiğiniz birine karşı sabrınızı yitirdiğinizi anladığınızda, önce biraz düşünün. Kamyonlar onarılabilir, ama kırılan kemikler ve incinen duygular hiçbir zaman onarılamaz; genellikle kişiyle performansı arasındaki farkı göremeyiz. İnsan hata yapar. Hepimiz hata yaparız. Fakat öfkeyle ve düşünmeden yapılan şeyler insanı sonsuza kadar rahatsız eder. Harekete geçmeden önce durun ve düşünün. Sabırlı olun, anlayış gösterin ve sevin.

Sonraki yazımda tekrar görüşene dek hayatınızdan pozitifliği, yüzünüzden gülümsemeyi eksik etmeyin.

Tekrar Paylaşmak Üzere,

Sevgi ve Saygılarımla

Devamını Okuyun »

Merhabalar,

Nette Trojan.Script.Iframer kelime grubu ile nam salan bir trojan'ın kişisel sitemin ftp bilgilerini eline geçirmesiyle birlikte, trojan sitemin index.html sayfasına zararlı script kodları enjekte etmeye başlamış. Bunu tespit eden Google sitemin alan adını ve alt alan adlarından birinde olan blogumu "saldırgan site" olarak gösterdi haklı olarak. Ama, hani ana alan adını böyle gösterirken keşke alt alan adı ile yayınladığım bloguma laf atmasaydı keşke :(

Durumun farkına varma, gerekli temizleme işlemlerini yapma ve Google dan inceleme talebi isteme derken yaklaşık 1,5 aydır blogum "Saldırgan Site" olarak durdu nette.

Blogumu işin içine karıştıran Google'a kızsamda, zararlı kodları kişisel sitemde tespit edip ziyaretçilerimi uyardığı için de teşekkür ediyorum tabi ki :)

Özetle; son 1,5 aydır, okurlarımın bloguma ulaşma konusunda tereddüt yaşamalarına neden olduğum için, bloguma link veren dost blogları da olumsuz etkileme ihtimalinden dolayı üzgünüm.

Eğer sizde "saldrgan site" olma durumuna düştü iseniz aşağıdaki linklerde bu durumdan kurtulma süreçleri hakkında bilgi bulabilirsiniz;
- Saldırgan olarak bildirilmiş site!
- Google Fişleme ''ÇÖZÜM BURDA''

Sonuç olarak; bir daha saldırgan olmayacağıma söz verip, artık yazıyı noktalamak ve klişe bitirişimle sizleri başbaşa bırakmak istiyorum :)

Sonraki yazımda tekrar görüşene dek hayatınızdan pozitifliği, yüzünüzden gülümsemeyi eksik etmeyin.

Tekrar Paylaşmak Üzere,

Sevgi ve Saygılarımla

Devamını Okuyun »

Merhabalar,

Bu seferki yazımda bu eşsiz şiiri paylaşmak istedim sizlerle, hiçbir mesaj kaygım yok :) Sadece içimden geldiği için paylaşıyorum...

Sessiz Gemi

Artık demir almak günü gelmişse zamandan,
Meçhule giden bir gemi kalkar bu limandan.

Hiç yolcusu yokmuş gibi sessizce alır yol;
Sallanmaz o kalkışta ne mendil ne de bir kol.

Rıhtımda kalanlar bu seyahatten elemli,
Günlerce siyah ufka bakar gözleri nemli.

Biçare gönüller. Ne giden son gemidir bu.
Hicranlı hayatın ne de son matemidir bu.

Dünyada sevilmiş ve seven nafile bekler;
Bilmez ki, giden sevgililer dönmeyecekler.

Bir çok gidenin her biri memnun ki yerinden.
Bir çok seneler geçti; dönen yok seferinden.

Yahya Kemal Beyatlı

Sonraki yazımda tekrar görüşene dek hayatınızdan pozitifliği, yüzünüzden gülümsemeyi eksik etmeyin.

Tekrar Paylaşmak Üzere,
Sevgi ve Saygılarımla

Devamını Okuyun »

Merhabalar,

Bundan sonra her ayın başında, bir önceki ay içinde okuduğum ve çok beğendiğim blog yazılarından 10 tanesini sizlerle paylaşıyor olacağım.

İşte Aralık 2008'de en çok beğendiğim ve okumaktan zevk aldığım blog yazıları;

1-) Sevgi Silahı

2-) Neden Blog?

3-) Türk Bloglarına Neler Oluyor?

4-) Blog yazarlığı zor iş

5-) Bu yazıyı yaşı 85 den küçükler okusun

6-) Gelişen Gelişmeler : )

7-) Yaşayan Ölüler İle Ölü Diriler

8-) Nasıl bir ortamda blogluyorum?

9-) 2008`in En Çok Merak Edilen Sözcükleri

10-) Gelmek istemeyeni zorlama, gitmek isteyeni tutma...

Sonraki yazımda tekrar görüşene dek hayatınızdan pozitifliği, yüzünüzden gülümsemeyi eksik etmeyin.

Tekrar Paylaşmak Üzere,

Sevgi ve Saygılarımla

Devamını Okuyun »

Merhabalar,

Dün gece Matrix üçlemesinin sonuncusu olan Matrix Revolutions filmini tekrar izledim. Filmi izleyenler hatırlayacaktır ki ana mesajı: "Başlangıcı olan herşeyin bir sonu vardır" idi. Her ne kadar hayal ürünü bir bilim-kurgu olsa da, 2009'a gireceğimiz şu günlerde bazı şeyleri yeniden sorgulattı bana. O kadar açık ve net bir mesaj ki bu; zaten (en başta islam dinimiz olmak üzere) tüm ilahi dinlerin vurguladığı bir gerçek. Doğanın da her detayında ama her detayında bize defalarca haykırdığı bir gerçek: son.

"Varoluş, yaratılış maksatları" farklı olsa da yaşadığımız zaman dilimlerini bir son ile geride bırakıyoruz bir bir. Belki yaşadığımız bu zaman dilimlerini maksatları dışında tamamlıyoruz, belki maksadına uygun, belki de iki arada bir derede.

Birbirinin takipçisi gece ile gündüz gibi, dönüp duran mevsimler gibi, hayatımızın beli bir kısmını ayırdığımız bir iş tecrübemiz ya da bir girişimimiz gibi, iki doğum günümüz arasındaki bir yıl gibi, iki yılbaşı arasındaki bir yıl gibi, tam da şu saatlerde bir yılı bitirmek üzere olduğumuz gibi...

Sizin de dikkatinizi çekmiş olacaktır ki; her küçük son içerisinde bulunduğu sürecin sonuna bir yaklaşımdır aslında, en nihayetinde de asıl sona bir yaklaşımdır.

Peki hiç düşündünüz mü, neden sevinçle coşkuyla karşılarız bu sonları? Daha doğrusu bu sonların ardından gelen yeni başlangıçları :) Yeni yılı, yeni yaşı, yeni işi vs...

Yeni kelimesi aslında bir eskinin var olduğunu ve o eskinin bittiğini öne sürer. Bu eski ya bir yıldır ya da geride bırakılmış bir yaş, genel tabiriyle geride kalan bir zaman dilimidir yani. Eskinin bitişi ise yeni ile birlikte sona bir adım daha yaklaşmanın ta kendisidir aslında. Sonun yaklaştığını hisseden her canlıya (yapısı gereği) (istem dışı olsa da) bir hüzün çöker. İşte yaşanılan bu "yeni sevinci, yeni coşkusu" çöken hüznün dışa vurumudur, bu hüznü görmezden gelme çabasıdır, yani umursamayıştır.

Buraya kadar içinizi karartmış olabileceğimi kabul ediyorum. Evet, başlangıcı olan her şeyin bir sonu vardır, ama her son yeni bir başlangıçtır. Yeni bir başlangıç ise yanlışları düzeltmek için, doğruları bulmak için, pişmanlıkları ifade edip özür dilemek için bir bahanedir, fırsattır.

Telafisi olan eskiyi telafi etmek için "yeni" çok güzel bir fırsattır. Ölüm sonrası gibi telafisi olmayan eskilere hazırlık niteliğinde muhakemeler yapmak için de "yeni" ler çok güzel birer bahanedir.

Yeni yılınızın, öncekilere göre her konuda ve her alanda çok çok daha iyi geçmesi, hayatınızda yeni yeni güzelliklere vesile olması duasıyla.

Tekrar görüşene dek hayatınızdan pozitifliği, yüzünüzden gülümsemeyi eksik etmeyin.

Tekrar Paylaşmak Üzere,
Sevgi ve Saygılarımla

Devamını Okuyun »

Merhabalar,

Siz değerli okurlarımın ve tüm islam aleminin mübarek Kurban Bayramını tebrik ediyor, hakkımızda hayırlara vesile olmasını Yüce Allah (c.c.)' tan niyaz ediyorum. Bayramımızın tüm insanlık için sağlık, huzur, barış ve esenliklerle dolu günlere vesile olması dileğiyle...

Kurban Bayramınız Mübarek Olsun.

Tekrar görüşene dek hayatınızdan pozitifliği, yüzünüzden gülümsemeyi eksik etmeyin.

Sevgi ve Saygılarımla

Devamını Okuyun »

Merhabalar,

Bugün (1 Aralık) Dünya Aids Günü. Siz değerli okurlarımla çok değerli gördüğüm bir görseli paylaşmak istiyorum. Görsel Ankara AIDS Savaşım Derneği'ne ait.



Aids hakkındaki tüm bilgileri Vikipedi ve Google'dan bulabilirsiniz.

Sonraki yazımda tekrar görüşene dek hayatınızdan pozitifliği, yüzünüzden gülümsemeyi eksik etmeyin ve kendinize dikkat edin.

Tekrar Paylaşmak Üzere,

Sevgi ve Saygılarımla

Devamını Okuyun »

Okuyacağınız bu yazı gerçekte yaşanmış olup yakın bir dostumun tecrübe ettiği bir süreci anlatmaktadır. Bu yaşanmışlıkla ilgili gözlemlerimi ve birinci ağızdan dinlediklerimi çok değerli bulduğum için kendisinden izin alarak siz değerli okurlarımla paylaşmaya karar verdim. Umarım kişisel gelişimimiz adına faydalı bir paylaşım olur.

Yirmili yaşlarda genç, çelimsiz bir üniversite öğrencisidir İsa. Mezun olunca kendisini bekleyen iş hayatında başarılı olmak için; bir taraftan iyi bir diploma almanın gayretiyle okul derslerine çalışmaktadır, diğer taraftan da mesleği ile ilgili kendisini geliştirmenin telaşındadır... Hayatının o dönemleri tam bir koşuşturmaca ile geçmektedir aslında. Bu koşuşturmadan olsa gerek hayata çok genel ve kaba bakmaktadır, detayları çok önemsemeyen, ayrıntılardan ziyade sonuca bakan bir gençtir kısaca...

Hani telaş dedik ya, yine böyle bir telaşın içinde olduğu günlerin birinde, üniversite derslerinden birinin projesini tamamlamak üzere proje arkadaşlarıyla araştırmalarına/çalışmalarına devam eder rahatsız olduğu halde. İlk aşamalarda grip olan rahatsızlığı öyle ilerlemiştir ki sesi kısılmıştır İsa'nın, araştırma projesi için yöneltmesi gereken sorulardan bir kısmını karşısındaki yetkiliye yöneltemez, hatta bazılarında da arkadaşları zar zor toparlayıp yardımcı olurlar sormasına.

Sesinin bu derece kısıldığı o günlerde rahatsızdır ancak aynı zamanda da son zamanlarda kilo aldığı için gayet mutludur, çünkü yapı itibariyle bir türlü kilo alamayan bedeni sevindirici bir şekilde kiloyla tanışmaya başlamıştır...

Derken, ertesi günlerin bir sabahında, uyandığında göz çevreleri başta olmak üzere yüzünün şiştiğini görür İsa: "aman Allah'ım, ne olmuş bana!"

..................................

1-2 günlük doktor-hastane koşuşturmasından sonra bir üniversite hastanesinin acilinde son bulur koşuşturmaca. Acilde geçen dördüncü günün sabahında fakültenin servisine alınır İsa. Vücuduna giren/çıkan hortumların sayısı 3'ü bulduğunda böbreklerini kaybettiğini öğrenir, doğuştan vücundunda var olmaması gereken bir durum sinsice bitimiştir böbreklerini. Öyleki son zamanlarda aldığını zannettiği kiloları aslında vücudunda birikmeye başlayan sıvılardır. İsa rahatsızlığını öğrenmesine rağmen halen çabucak taburcu olacağını düşünmektedir, ya da böyle düşünmek istemektedir. Oysaki aslında bundan sonra başlayacaktır asıl tedavi... Çünkü vücuduna takılan her yeni hortumla gelen hareket kısıtlaması ve yatakta öylece yatakalmak katlamaktadır bütün ağrı ve acılarını...

Yaşamına devam edebilmesi için artık diyalize girmesi, bunun için de vücudunda yine gerekli bağlantı kanallarının açılması gerekmektedir. Bu kanallardan birisi ve en önemlisi olan boyun kateteri de takılır nihayet, yapılan cerrahi işlem bittiğinde tekrar alınır servisteki yatağına. Vücudunun sağına soluna takılı hortumlarla zaten anlaşamazken İsa, artık omuzlarını ve boynunu da kımıldatamaz hale gelmiştir. O gece öyle bir gecedir ki onun için, akıllara zarar... Sıfıra yakın hareket kabiliyetiyle, sıkıldığı/bunaldığı her pozisyonunu değiştirmek istediğinde artan acıları engel olur bendenine. Bırakın sağa sola dönmeyi, kımıldayamaz yatağında. Hapsolmuştur yatağa, neredeyse mumya gibidir bedeni, hareket etmeye çalışır, edemez... Acı çeken bedeniyle süreki aynı şekilde yatmaktan sıkılan ruhu neredeyse her 10 dakikada bir saati sorar refakat eden biricik annesine. Ve her gördüğünde ne zaman hareket edebileceğini sorar hemşireye...

..................................

Günler bu şekilde geçip giderken nihayet yavaş yavaş toparlanmaya başlar İsa'nın bedeni ve ruhu. Çünkü tedavi gereği vücudunda takılı olan hortumların sayısı azalmaktadır giderek. Her geçen gün, biraz daha rayına giren bir hastalık ve buna paralel biraz daha düzelen bir psikoloji.

Hastaneye adım atışının kırk küsürüncü günlerinden birinde tedavi sürecinin netleştiğini ve yakın zamanda taburcu olabileceğini öğrenir doktorlarından. Dünyalar İsa'nın olmuştur; hastanede geçen kırk küsür acılı gün ve sonunda hayata, sevdiklerine yeniden dönüş...

Yanlız, hastaneye giren İsa ile hastaneden çıkan İsa arasında çok fark vardır artık. O önceki, hayata çok genel ve kaba bakan, detayları çok önemsemeyen, ayrıntılardan ziyade sonuca bakan genç gitmiş, yerine yaşamanın önemini anlayan, sağlığın değerini kavrayan, daha detaycı ve ayrıntıları sorgulayabilen bir genç gelmiştir. Sağlığına tam kavuşamamış olsa da, artık düzenli diyazlize girerek hayatını devam ettirebilecektir.

..................................

Aradan günler geçer, İsa artık normal hayatın içindedir, okulunu, geleceğini kısacası hayatının geri kalanını düşünmektedir, bunu düşünmek zorunda olan her insan gibi. Her ne kadar çok değişse de, bir şekilde yine bir koşuşturmacanın içinde sağlığına dikkat ederek yaşamaya alışmaya başlamıştır artık.

İşte tam da bu hayatının normalleşmeye başladığı günlerin birinin bitiminde, gece kıyafetlerini giyerek yatağa girer İsa. Yatmasına yatar ama, o gün yaşadığı bir olayı sorgulamaktan kendini alamaz, düşünür durur, bir sağa döner, bir sola döner düşünür durur... Bir sağa döner bir sola, bir sola döner bir sağa... Ve bir an gelir ki bir şeyi farkeder: "aman Allah'ım kımıldayabiliyorum, istediğim an sağa sola dönebiliyorum... kımıldayabiliyorum...!!"

Gözlerinden boşalan yaş sel olur İsa'nın, tutamaz kendini hıçkırıklara boğulur... Kımıldamasına sebep olan konu mu kalır artık aklında... Yaratıcısına şükretmektir tek telaşı hıçkırıklar arasında, göz yaşları arasında... Çünkü O istediği an kımıldayabiliyor ve bu nimetin artık farkında...

Yaşantımızda "kımıldanabilmeye göre öyle büyük" olgulara, eksikliklere, yanlışlara ya da anlamsız olabilecek hedeflerin peşine takılıp kalabiliyoruz ki; bu takıntılar yüzünden sahip olduğumuz şeyleri/değerleri unutuyoruz. Bu unuttuğumuz değerler, bazen ailemiz oluyor bazen de arkadaşlarımız, bazen sağlığımız oluyor bazen de profesyonel yaşantımızdaki bir ekip arkadaşımız, bazen maddiyatımız bazen maneviyatımız, bazen de çok ufak gibi görünse de hayatımıza zevk/anlam katan şeyler oluyor...

Şimdi soruyorum bizlere, bu yazıyı yazan kendime ve bu yazıyı okuyan size. Soruyorum: Sahip Olduğumuz Değerlerin Farkında mıyız ?

Bir sonraki yazımda tekrar görüşene dek hayatınızdan pozitifliği, yüzünüzden gülümsemeyi ve düşüncelerinizden "sahip olduğunuz değerlerin farkında olma" bilincini eksik etmeyin.

Tekrar Paylaşmak Üzere, Sevgi ve Saygılarımla

Devamını Okuyun »

Merhabalar,

Aralık 2006 'dan beri idriscin.blogspot.com adresinde yayın yaptığım blogumu nihayet blog.idriscin.com adresime taşımış bulunuyorum. ( Vatana millete hayırlı olsun :) )

Bu taşınma işlemiyle de ( neredeyse klasikleşen :} ) bana özgü şablonumdan vazgeçip daha derli toplu bir şablona geçtim. Umarım sizler için daha okunabilir, daha zarif bir blog ortaya çıkmıştır.

Taşıma işlemini gerçekleştiriken Wordpress altyapısını tercih etmeyi düşünüyordum ki sonradan vazgeçtim. Çünkü biriken içerikten en ufak bir parça bile kayıp olsun istemedim. Yazılarıma yapılan o değerli yorumların, birlikte emek harcadığımız faydalı olduğuna inandığım biriken bu içeriğin kesinlikle zarar görmemesi ve arama motorlarınca erişilebilir kalması benim için çok değerliydi. bu yüzden sevgili Blogger altyapısı üzerinde kendi domainim ve yeni bir tema ile devam ediyorum artık.

Tema üzerinde oynamalar yaparak düşündüğüm optimum temayı yakalamya çalışacağım bir süre. Dolayısıyla "beğenmediğiniz", "bu da olmalıydı", "buna hiç gerek yoktu" dediğiniz kısımlar var ise lütfen belirtiniz, görüşleriniz benim için çok değerli. Görüşlerinizi ister yazıya yorum yaparak, isterseniz de iletişim sayfasındaki form ile bana iletebilirsiniz.

Bu arada: Blogger altyapısı ile açtığınız blogunuzu kendi domaininizde nasıl yayınlayacağınıza dair bilgileri aşağıdaki linklerden edinebilirsiniz;
http://help.blogger.com/bin/answer.py?answer=55373
http://www.acemiblogcu.com/bloggerda-kendi-alan-adinizi-kullanin/

Yeni paylaşımlarda tekrar görüşene dek yüzünüzden gülümsemeyi eksik etmeyin,

Sevgi ve Saygılarımla

Devamını Okuyun »

Merhabalar,

Ramazan ayını da geride braktık ve bayrama erişiyoruz. Geride bıraktığımız Ramazan ayında yapılan ibadetlerin, iyiliklerin, yardımseverliklerin kısacası yapılan bütün güzelliklerin dünyadaki tadımlık bir ödülü bu bayram.

Bu vesile ile siz sevgili okurlarımın ve tüm islam aleminin mübarek Ramazan Bayramını tebrik ediyor, hakkımızda hayırlara vesile olmasını Yüce Allah (c.c.)' tan niyaz ediyorum.

Ramazan Bayramımızın sizler ve tüm insanlık için sağlık, huzur, barış ve esenliklerle dolu günlere vesile olması dileğiyle...

Hayırlı Bayramlar...

Tekrar Paylaşmak Üzere,

Sevgi ve Saygılarımla

Devamını Okuyun »

Merhabalar,

Tatili bitirip gündelik hayata döneli 1 hafta oldu ve depoladığım enerjiyle paylaşımlarıma kaldığım yerden devam ediyorum.

Bu yazımda son zamanlarda etkilendiğim bir olguya; hayata her daim pozitif/olumlu bakabilmek olgusuna dikkatinizi çekmek istiyorum.

Ufak hadiseleri büyütüp olay yapan, bardağı hep boş tarafından gören bir anlayış hayatta ne kadar mutlu olabilir sizce ? Elbette (çok) mutlu olamaz. Peki, büyük olayları önemsemeyen, doluyu boşu bırakın bardağın varlığıdan habersiz bir anlayış çok mutlu olabilir mi ? Cevap elbette yine "hayır". Hmmm, o zaman mutlu olabilmek için orta yollu bir anlayışa sahip olmamız lazım sanki. Eee, o zaman da sıradanlaşmıyor muyuz, monotonlaşmıyor muyuz ? Şuan iki arada bir derede kalmış gibiyiz. "Bu hayatta nasıl (daha) mutlu olacağız" ın cevabını bulmak için orta yollu anlayışı biraz pozitifleştirip (aşırıya da kaçmadan) hayata pozitif/olumlu bakabilmek olgusuna sahip olmaya ve bunu becerebildiğimiz ölçüde yaşadığımız her saniyeye yaymaya çalışmalıyız.

Peki nasıl başaracağız bunu ? Yani en temelde neyi düşünmeliyiz, neye inanmalıyız ki hayata daha pozitif bakabilelim ?

Bence hayata pozitif bakmamızı sağlayan en temel duygu güven dir. Konuyu gündelik yaşamımıza indirgeyip bir kaç örnek vermek istiyorum;

- Maaşı dolgun, sürekliliği olan sağlam bir işiniz varsa bu size güven verir ve geleceğinize/kariyerinize pozitif bakarsınız.

- Bir defans oyuncususunuz ve arkanızdaki kaleci çok iyiyse, size güven veriyorsa işte o zaman maça pozitif bakarsınız.

- Amansız bir hastalığa yakalandınız ve iyileşmek için ameliyat olmanız şart. Eğer ameliyatınıza girecek operatör alanının en iyilerinden biri ise ameliyata pozitif bakarsınız.

- Girişimcisiniz ve girişim(ler)iniz inovatif (yenilikçi) ise ve değer taşıyor ise, kısacası girişim(ler)inize güveniyorsanız sektörünüze pozitif bakabilirsiniz.

Bunlara benzer örnekleri daha da çoğaltmamız mümkün, sizden ricam yazıya biraz ara verip aklınızdan bu örnekleri çoğaltın.

Peki ya bu güven unsurlarını göremediğimiz/bulamadığımız durumlarda!

Demek istediğim;

- Geleceğinize pozitif bakmanızı sağlayacak bir işiniz yoksa,

- Arkanızda yılların tecrübesine sahip iyi bir kaleci değilde genç ve acemi bir kaleci varsa,

- Olacağınız ameliyata katılan operatör alanının en iyisi değilse,

- Girişim(ler)iniz tutmadıysa ya da planladıklarınızın hepsini yapamayıp arzuladığınız maddi/manevi geri dönüşleri alamadıysanız...

Bunlara ek olarak, hani siz de yukarıdaki olumlu örneklere ilave yapmıştınız ya aklınızdan, bir de onların olumsuzlarını bu örneklere ilave edin yine. Ortaya kötümser tablolar çıkıyor değil mi aradığımız güveni bulamayınca.

Bulamadığımız bu güveni nerede arıyoruz: elbette (doğal olarak) ilgili olaylar çerçevesinde. Peki bu kötümser tablolarda bakış çerçevemizi daha da genişletsek, taa ki aradığımız güveni buluncaya kadar...

Diyelim ki bakış çerçevemizi hayatımızın tümünü kapsayacak şekilde genişlettik ve yine de aradığımız huzuru ve pozitifliği sağlayacak bir güven kaynağı bulamadık, o zaman ne yapacağız ?

İşte burada insan üstü, doğa üstü, üzerinde başka bir güç olmayan, en üstün güce güvenmek gerekiyor. Yani, bu evrendeki, dünyamızdaki eşsiz düzeni kuran ve yöneten yüce yaratıcıya, Allah'a (c.c) güvenmek gerekiyor. Çünkü herşey O'nun yönetimindedir. Ne kadar olumsuzluk yaşarsak yaşayalım bunları O'nun izniyle yaşıyoruz ve yaşadıklarımızın bizi nereye götüreceğini sadece O, yani yüce yaratıcı Allah (c.c) biliyor. Bizim sonunda olumsuzluk beklediğimiz olayların hayatımıza olumluluk getirebiliceği ihtimalini her zaman düşünmeli ve bunun için yaratıcımıza güvenmeliyiz.

Yaşanılan herşeyin yüce yaratıcının kontrolünde/yönetiminde yaşandığını bilirsek hayata pozitif bakabilmemiz için gereken güveni her daim hissedebilir ve hayata her daim pozitif bakabiliriz.

Sonraki yazımda tekrar görüşene dek hayatınızdan pozitifliği, yüzünüzden gülümsemeyi eksik etmeyin.

Tekrar Paylaşmak Üzere,

Sevgi ve Saygılarımla

Devamını Okuyun »