Bakkal amca, bir din ver, bana şöyle yüz gram;
İçinde hem komedi, hem de birazcık dram.
Öyle bir din olsun ki; bizi fazla sıkmasın,
Her yerde 'ahlâk' diye, karşımıza çıkmasın...

Ramazan'da otuz gün, vücut girsin bakıma,
Ama bayram gelince, karışmasın rakıma(!)
Bırakalım insanlar, her tür haltı yesinler,
''Ne yani.. Biz müslüman değil miyiz? '' desinler..

Bir din ver ki; içinde, birazcık kahve falı,
Ve üstünde bir kaşık, sosyetik mevlid balı,
Arasında bir dilim, Kaşar Yaşar olmalı,
Böylece kalplerimiz, hidâyetle (!) dolmalı...

Bir de şu kurbanlıklar, sorun çıkardı biraz,
Neden dersen bütçemiz, bu sene hepten ayaz.
Eğer fetvâ verirse, şu senin 'Süper Beyaz',
Belki biz de keseriz, ya bir tavuk, ya bir kaz...

Bakkal amca bir din ver; zorda 'Allah' diyelim,
Açılınca kapılar, 'Haydi Yallah' diyelim.
Âlimler ehli cümbüş, fetvâlarda varyasyon,
Biraz Budist felsefe, biraz reenkarnasyon...

Bir din ki; insanları, hayallere daldırsın,
Tüm cinsel yasakları, yürürlükten kaldırsın.
Eroslar, Afroditler, sokaklarda çıldırsın,
Ve bu çılgın tanrılar, şeytanları yıldırsın...

Açılsın sahillerde, beş yıldızlı mâbedler,
Diskolarda, ruflarda, yapılsın ibadetler...
Bir din ver ki; her akşam, sofraları kuralım,
Kadehleri duayla, birbirine vuralım...

Ahlak mahlak üstüne, biraz kafa yoralım(!)
Memleketin şu hali, ne olacak soralım.
İlerleyen saatte, dansöz çıksın masaya,
Allah rızası(!) için, pamuk eller kasaya...

Ne kadar yardımsever, olduğumuz görülsün,
Ellerimiz dansöze, merhametle sürülsün.
Cinsiyetler arası, ortak pazar kurulsun,
Böylece irticaya, büyük darbe vurulsun...

Bakkal amca, bir din ver; açık olsun tâvize,
Rahatlatsın bizleri, tatlı baksın fâize.
Madem ki fâiz dedik, hazır girdik damardan,
Bir din ver ki; bizleri, men etmesin kumardan...

Piyangolar, totolar, birer hayır kurumu,
Bazı yobaz kafalar, görsünler bu durumu,
Gece gündüz borsada, hayal kursun alıklar,
Yesinler küçükleri, bazı büyük balıklar...

Bir din ver ki; bıraksın, şu rüşvetin peşini,
Âmir, memur, sekreter, herkes bilsin işini.
Bu bilimsel metodla, çözersek biz bu işi,
Korkarım kalmayacak, zekât verecek kişi...

Lûgatlerden silinsin, artık şeref, şahsiyet,
Dalgalı kura geçsin, edep, hayâ, haysiyet.
Körler ile sağırlar, koltukları kapsınlar,
Ellerinde yağdanlık, birbirine tapsınlar...

Bakkal amca, bir din ver; kaşlarını çatmasın,
Kubbesi, minaresi, aman derim batmasın,
Temizlensin camiler, tabut mabut kalmasın,
Bundan sonra Azrail, kapımızı çalmasın(!) ...

Dostlarım! Sanmayın ki; taş devrinden gelirim,
Bakkaldan din istenmez, bunu ben de bilirim.
İstedim ki; bu şaka, sizi biraz güldürsün,
Güldürürken, biraz da, gerçeği düşündürsün...

Cengiz Numanoğlu

Şiiri paylaşma amacım yazarın şiiri yazma amacıyla aynen örtüşüyor..

Yeni yıl hakkında da bir kaç kelam edecek olursam; geçen yıl uzun uzun yazmıştım yeni ve eski hakkında; Başlangıcı Olan Her Şeyin Bir Sonu Vardır, Ama Her Son Yeni Bir Başlangıçtır

Yeni yıl; eskinin muhasebesini yapıp, yeninin planını yapmak, hedeflere ulaşmak, hayallere yaklaşmak için harika bir fırsat olabilir.

Ailemiz ve sevdiklerimizle birlikte, sağlık, huzur ve mutluluk içinde, başarılarla dolu, her anlamda bereketli bir 2010 yaşamamız, yaşamanız dileğiyle.. ;)

Yeni yazılarımda tekrar görüşene dek hayatınızdan pozitifliği, yüzünüzden gülümsemeyi eksik etmeyin.

Tekrar Paylaşmak Üzere,
Sevgi ve Saygılarımla

Devamını Okuyun »

3 yıl önce ilk blog yazımı yazarak blog dünyasına yazar olarak merhaba demiştim :) Bu yazım da blogumun 4. yılının ilk yazısı.

Her ne kadar dönem dönem blogumu ihmal etsem de, bloguma olan ilgimi azaltacak yeni nesil mikro paylaşım servislerini gereğinden fazla kullansam da, vardığım bir çıkarım var, o da; paylaşım deyince kalıcı olanın ve aslolanın blog olduğu :)

Elbette çeşitli servislerde profillerimiz olacak, paylaşımlar yapacağız, ama blog bizim sadece profilimiz değil, benliğimizin sanal izdüşümü. Bu yüzden blogumuza gerçek hayatımızdaki önemlilerimizden daha az, sanal hayatımızdaki önemlilerimizden ise daha fazla ilgi göstermemiz gerekiyor :)

Şimdi, biraz veri paylaşıp 3 yılın bir muhasebesini yapalım;

Toplam 152 yazı yazmışım ve yazılarımın yıl bazında dağılımı;

2006 - 2 Yazı

2007 - 91 Yazı

2008 - 23 Yazı

2009 - 37 Yazı

şeklinde olmuş. Bu 152 yazıma (kendi yorumlarım da dahil) toplam 434 yorum gelmiş.

Kişisel bir bloga göre fena değil istatistikler, zaten "Aman şöyle istatistiklerim olsun!" gibi bir kaygım da yok artık. Çünkü burası benim blogum ve herkes okumak zorunda değil :)

Gelelim 'En' lere;

En çok okunan 3 blog yazım;

1-) Nedir Bu Matematik Mühendisligi ? - Değerlendirme
2-) BİR GÜLÜMSEME
3-) Önce Altyapı Sonra Oluşum !

En çok yorum alan 3 blog yazım;

1-) Yeni Yılın En Yeni Projesi: Okunuyoruz.Biz
2-) Nedir Bu Matematik Mühendisligi ? - Değerlendirme
3-) Friendfeed de Blog Yazılarınıza Gelen Yorumları Blogger Tabanlı Blogunuzda Gösterin !

Her iki listeye de girmeyi başaran yazıma bakılırsa mezun olduğum bölümün bilinirliğine az da olsa katkı yapmışım ki, ne mutlu bana :)

Geride kalan 3 yılı düşündüğümde "iyi ki"  diyorum. Demek ki; ne zaman bir şeyleri paylaşma ihtiyacı duyarsam buradayım, nefesim yettiğince burada olacağım. Yazmaya devam! ;)

Sonraki yazılarımda tekrar görüşene dek hayatınızdan pozitifliği, yüzünüzden gülümsemeyi eksik etmeyin.

Tekrar Paylaşmak Üzere,

Sevgi ve Saygılarımla

Devamını Okuyun »

• 4yaş:    Babam her şeyi bilir.

• 5 yaş:   Babam çok şeyi biliyor.

• 6 yaş:   Benim babam, senin babandan daha çok şey biliyor.

• 8 yaş:   Babam her şeyi bilmiyor olabilir.

• 10 yaş: Babamın gençliğinde her şey çok farklıymış.

• 12 yaş: Aslında, babam bu konuda hiçbir şey bilmiyor. Çocukluğunu anımsayamayacak kadar yaşlı.

• 14 yaş: Babama kulak asma, o artık çağ dışı kaldı.

• 21 yaş: Babam mı? Aman Tanrım! o hiçbir işe yaramaz

• 25 yaş: Babam bu konuda az da olsa bir şeyler biliyor. Ama o yaştaki insanın bu konuda bir şeyler bilmesi normal zaten.

• 30 yaş: Bu konuda babamın fikrini alsak iyi olur. O kadar deneyimli ki!

• 35 yaş: Babama sormadan hiçbir şey yapmasam iyi olacak.

• 40 yaş: Acaba babam bu konunun nasıl üstesinden gelirdi? Ne kadar akıllı ve deneyimli bir insandı.

• 50 yaş: Babamın yanımda olması ve bu konu hakkında fikir vermesini ne kadar çok isterdim. Onun ne kadar akıllı olduğunu hiç taktir etmemişim. Ondan çok şey öğrenebilirdim.

Mailime düşen bir içerikti, çok hoşuma giden, beğendiğim ve paylaştığım bir içerik artık :)

Sonraki yazımda tekrar görüşene dek hayatınızdan pozitifliği, yüzünüzden gülümsemeyi eksik etmeyin.

Tekrar Paylaşmak Üzere,

Sevgi ve Saygılarımla

Devamını Okuyun »

İlgiyle takip ettiğim kişisel gelişim uzmanlarından sevgili Ahmet Şerif İzgören 'in seminerlerinden birinde şu cümlelerle özetleyebileceğim bir tavsiye vardı; 

Sadece fiziğiniz için değil, yaşadıklarınızdan memnun, hayatınızdan mutlu olup olmadığınızı anlamak için, ruhunuzu görmek için de bakın aynalara. Her yaptığınız şey bu hayat için öyle olumlu olsun ki; ömrünüz yetipte 70 lere geldiğinizde bile gülümseyen bir yüz ve başı dik bir vücut görebilesiniz aynada.

Aynen üstâdın dediği gibi, sadece gövdemizin üstündeki başımız, gözümüzün üstündeki kaşımız ve kaşımızın üstündeki saçlarımız için değil, ruhumuz için de aynaya bakmak gerekiyor.

Zira görelim bakalım; karşımızda yaşadıklarından pişman, somurtan bir kişi mi duruyor, yoksa tebessüm ve güven dolu, kendinden emin bir kiş mi?

Karşımızdaki, yaşadıklarından dolayı pişman ve üzgün biriyse, keşkeleri çoksa; ya yanlışlarımız çok ya da hayat ihtihanımız ağır kanımca. Bu durumda bir soluklanmak gerekiyor sanırım. Soluklanıp kendimizi sorgulamak gerekiyor. Ve bir daha ki bakışlarımızda gülümseyen birini  görene dek çabalamak ve sabretmek gerekiyor (yine) sanırım.

Ama, aynadaki ağzımız kulaklarımıza varmaya yelteniyorsa, gamzelerimiz ortaya çıkmaya çalışıyorsa ne mutlu bize. Bunlar olmuyorsa, üzgünsek, ama buna rağmen yine gözlerimiz parlıyorsa yine ne mutlu bize. Ne mutlu her şeye rağmen içimizdeki umut dolu yüreğe :)

Bu aralar bu amaçla ben de bakıyorum aynaya. Ve şükürler olsun ki, karşımda tebessüm dolu, pişman olduğu şey az, yaşadıklarına "iyi ki sizi yaşadım" diyebilen, dik birini buluyorum :) Gözlerim parlıyor hafiften, yüreğim de bir ferahlık.. Kalbim kendini tazeliyor sanki, sanki geçirdiği yangından sonra yeniden yeşermeye hazır. Bir farkla, bu sefer potansiyelinin de farkında :)

Yazı bitti... Şimdi, çok uç duygular içinde değilseniz, yani ortalama duygusallıktaysanız, kalkın bilgisayarınızın başından ve bir boy aynasında uzun uzun kendinize bakın. "Keşke" leriniz den çok "İyi ki" leriniz varsa ve dik duruyorsanız ne mutlu size ;) ne mutlu çevrenizdekilere ;)

Sonraki yazımda tekrar görüşene dek hayatınızdan pozitifliği, yüzünüzden gülümsemeyi, aynalara ruhunuz için de bakmayı eksik etmeyin.

Tekrar Paylaşmak Üzere,

Sevgi ve Saygılarımla

Devamını Okuyun »

Merhabalar,

İşte Kasım ayında okuduğum, en çok beğendiğim ve "İyi ki okudum!" dediğim 9 blog yazısı;

1-) Zaman mı İnsanları Olgunlaştırır? Deneyim mi İnsanları Olgunlaştırır?

2-) Tercihlerimizin dayanılmaz ağırlığı

3-) Sizin, “BİZ” Dediğiniz Ne Kadar?

4-) Sözsüz İletişim – Renklerin Dili

5-) Bir blog neden okunmaz?

6-) Denize sordum; kavuşmayı beklemek zormu diye

7-) Teknoloji Tehlikeli mi?

8-) Netsparker Satışa Çıktı

9-) Kendinden kaçmak


9 Yazı, çünkü bu ay tembellik edip az blog okumuş olacağım ki 9 yazıyı not almışım :)

Sonraki yazımda tekrar görüşene dek hayatınızdan pozitifliği, yüzünüzden gülümsemeyi eksik etmeyin.

Tekrar Paylaşmak Üzere,


Sevgi ve Saygılarımla

Devamını Okuyun »

Yaşlı kadın, bir antika dükkanından aldığı yüzyıllık fincanı özenle salon vitrinine yerleştirdi. Fincanın biçimi, üzerindeki işlemeler, renkler onun bir sanat eseri olduğunu söylüyordu. Ödediği fiyatı hatırladı; hayır, hiç de pahalıya almamıştı.

Hayranlıkla fincanı seyretmeye devam etti. Derken, birden fincan dile geldi ve kadına şöyle dedi;

“Bana hayranlıkla baktığının farkındayım. Ama bilmelisin ki, ben hep böyle değildim. Yaşadığım sıkıntılar beni bu hale getirdi.

Kadın şimdi hayret içindeydi. Önündeki kahve fincanı konuşuyordu!

Kekeleyerek: “Nasıl? Anlayamadım?” diyebildi yaşlı kadın.

“Demek istiyorum ki, ben bir zamanlar çamurdan ibarettim ve bir sanatkâr geldi. Beni eline aldı, ezdi, dövdü, yoğurdu. Çektiğim sıkıntılara dayanamayıp:

“Yeter! Lütfen dur artık!” diye bağırmak zorunda kaldım.

Ama usta sadece gülümsedi ve; “Daha değil!” diye cevapladı beni.

“Sonra beni alıp bir tahtanın üzerine koydu. Burada döndüm, döndüm, döndüm. Döndükçe başım da döndü. Sonunda yine haykırdım:

“Lütfen beni bu şeyin üzerinden kurtar. Artık dönmek istemiyorum!”

Ama usta bana bakıp gülümsüyordu:

“Henüz değil!”

“Derken beni aldı ve fırına koydu. Kapıyı kapayıp ısıyı arttırdı. Onu şimdi fırının penceresinden görebiliyordum. Fırın gitgide ısınıyordu. Aklımdan şöyle geçiyordu: Beni yakarak öldürecek”

Fırının duvarlarına vurmaya başladım. Bir taraftan da bağırıyordum:

“Usta usta! Lütfen izin ver buradan çıkayım!”

“Pencereden onun yüzünü görebiliyordum. Hala gülümsüyor ve “Daha değil!” diyordu.

“Bir saat kadar sonra, fırını açtı ve beni çıkardı. Şimdi rahat nefes alabiliyordum, fırının yakıcı sıcaklığından kurtulmuştum. Beni masanın üstüne koydu ve biraz boyayla bir fırça getirdi.

“Boyalı fırçayla bana hafif hafif dokunmaya başladı. Fırça her tarafımda geziniyor ve bu arada ben gıdıklanıyordum.

“Lütfen usta! Yapma, gıdıklanıyorum!” dedim. Onun cevabı ise aynıydı: “Henüz değil!”

“Sonra beni nazikçe tutup yine fırına doğru yürümeye başladı. Korkudan ölecektim. “Hayır! Beni yine fırına sokma, lütfeeen!” diye bağırdım.

Fırını açıp beni içeri iteleyip kapağı kapattı. Isıyı bir öncekinin iki katına çıkardı. “Bu sefer beni gerçekten yakıp kavuracak!” diye düşündüm. Pencereden bakıp ona yine yalvardım, ama o yine “Daha değil!” diyordu. Ancak bu defa ustanın yanaklarından bir damla gözyaşının yuvarlandığını gördüm.

“Tam son nefesimi vermek üzere olduğumu düşünüyordum ki, kapak açıldı ve ustanın nazik eli beni çekip dışarı çıkardı. Derin bir nefes aldım, hasret kaldığım serinliğe kavuşmuştum. Beni yüksekçe bir rafa koydu ve usta şöyle dedi:

“Şimdi tam istediğim gibi oldun. Kendine bir bakmak ister misin?”

Ona “Evet” dedim.

Bir ayna getirip önüme koydu. Gördüğüme inanamıyordum. Aynaya tekrar tekrar baktım ve “Bu ben değilim. Ben sadece bir çamur parçasıydım.”

“Evet bu sensin!” dedi usta. Senin acı ve sıkıntı diye gördüğün şeyler sayesinde böyle mükemmel bir fincan haline geldin.

Eğer seni bir çamur parçası iken üzerinde çalışmasaydım, kuruyup gidecektin.

Döner tezgahın üstüne koymasaydım, ufalanıp toz olacaktın.

Sıcak fırına sokmasaydım, çatlayacaktın.

Boyamasaydım, hayatında renk olmayacaktı.

Ama sana asıl güç ve kuvveti veren ikinci fırın oldu.

Şimdi arzu ettiğim her şey var üzerinde.”

Ve ben kahve fincanı, şu sözlerin ağzımdan çıktığını hayretle fark ettim:

“Ustam! Sana güvenmediğim için beni affet! Bana zarar vereceğini düşündüm. Beni benden fazla sevip iyilik yapacağını fark edemedim. Bakışım kısaydı, ama şimdi beni harika bir sanat eseri yaptığını görüyorum. Benim sıkıntı ve acı diye gördüğüm şeyleri bana verdiğin için teşekkür ederim… Teşekkür ederim..”

Usta fincanı, yaratıcı insanı şekillendirir..

Mail olarak gelen bu anlam dolu harika içeriğe İbrahim Tennuri'nin şu şiiri ile devam edelim;

Cana cefa, ya kıl safa kahrın da hoş, lütfun da hoş
Ya dert gönder, ya deva kahrın da hoş, lütfun da hoş
Hoştur bana senden gelen ya hıl'ati, yahut kefen
Ya taze güzi yahut diken kahrın da hoş, lütfun da hoş
Gelse celalinden cefa yahut cemalinden vefa
İkisi de cana safa kahrın da hoş, lütfun da hoş
Ger bağ ü ger bostan ola ger bend ü ger zindan ola
Ger vasl ü ger hicran ola kahrın da hoş, lütfun da hoş
Ey zat-ı pak-ı lemyezel mu'ti her hayr ü emel
Ey lutf bol, kahrı güzel kahrın da hoş, lütfun da hoş
Gerek ağlat, gerek güldür gerek dirilt, gerek öldür
Bu aşık sana kuldur kahrın da hoş, lütfun da hoş.
İbrahim Tennuri

Ey yüceler yücesi; bizlere öyle bir bilinç ver ki; yaşadığımız her zorluk içindeki kolaylıkları görebilelim ve sabırla her sıkıntıya şükredebilelim. “Gün gelecek bana yaşattığın bu sıkıntılar için sana şükredeceğimi biliyorum.” diyebilelim. Ve bize öyle günler göster ki; o günler geldiğinde "Allah’ım bana yaşattığın o sıkıntılar için sana sonsuz şükürler olsun. O sıkıntıları yaşatmasaydın böyle olamazdım. Kahrın da hoş, lütfun da hoş." diyebilelim. Amin.

Sonraki yazımda tekrar görüşene dek hayatınızdan pozitifliği, yüzünüzden gülümsemeyi eksik etmeyin.

Tekrar Paylaşmak Üzere,

Sevgi ve Saygılarımla

Devamını Okuyun »

Ara sıra yavaşlatmak gerekiyor hayatı..

Durdurmak imkansız ya zamanı, olsun yavaşlatmak gerekiyor işte elimizden gelenleri...

Hayatımızı daha da hızlandıran şeylerden bir süreliğine de olsa uzaklaşmak gerekiyor...

Sarıyı görünce daha da hızlanmak yerine, kırmızı yanmışçasına durmak gerekiyor...

Sonra...

Sonra dönüp bakmak gerekiyor geriye...

Düşünmek gerekiyor yanlışları, bir daha yapmamak üzere..

Kırdıklarımızdan özür dilemek gerekiyor fırsat bu fırsat...

Düşünmek gerekiyor doğrularımızı, tekrar tekrar daha güzelini yapabilmek üzere...

Mutlu ettiğimiz her şeye ve bizi mutlu eden herşeye daha da yaklaşmak gerekiyor..

Sinemada film izlerken yavaşladıkça anlam kazanan sahneler gibi yaşamak gerekiyor anları..

Cumburlop yutmadan, sindire sindire yaşamak işte...

Sonra....

Sonra ileriyi gözetlemek gerekiyor...

Geçmişle hesaplaşmanın verdiği rahatlıkla...

Kırılanları tamir etmenin verdiği mutlulukla...

Yanlışları görmenin umuduyla, doğruları bilmenin özgüveniyle...

Yavaş yavaş ve kararlılıkla parlatarak gözlerimizin içini...

Geleceğe bakmak gerekiyor...

Sonra...

Bir daha yavaşlatıncaya dek, doyasıya yaşamak üzere..

Yeniden dalmak gerekiyor hayata...

Sonraki yazımda tekrar görüşene dek hayatınızdan pozitifliği, yüzünüzden gülümsemeyi eksik etmeyin.

Tekrar Paylaşmak Üzere,

Sevgi ve Saygılarımla

Devamını Okuyun »

Kişisel Gelişim terimini duymayanımız yoktur. Öğrencilik hayatımızda, iş hayatımızda, özel hayatımızda bir şekilde muhakkak karşımıza çıkmış ve muhakkak belli bir dönem teslim almıştır bizi.

İçinde yaşadığımız, değişimi ve gelişimi (ivmeli olarak) sürekli artan dünya düzeninde gelişim öyle kaçınılmaz ki; sürekli kitaplar okur, seminerlere katılır, hatta uzmanlardan eğitimler alırız geri kalmamak, gelişmek için. Bazen birşeyleri yakalama ihtiyacımız olmasa bile içimizdeki mükemmeliyetçilik isteği de neden olur tüm bu gayretlere.

Okuduğum kitaplardan, katıldığım seminerlerden anladığım kadarıyla olay şöyle cereyan ediyor aslında. Bir ulaşılmak istenen seviye var, bir de bizim olduğunuz seviye ve bu seviyenin birimi hiç önemli değil. Artık aklınıza ne gelirse, gelişme ihtiyacı duyduğunuz alan ister konuşma becerisi olsun, ister dinleme, ister hızlı düşünebilme becerisi olsun, ister dinlenebilme, ister sevme becerisi olsun, ister hayır diyebilme. Yine kavrayabildiğim kadarıyla da; bu iki seviye arasındaki farkı kapatma çabası kişisel gelişimin ta kendisi oluyor.

Buraya kadar hiç bir problem yok, her şey doğal, olması gerektiği gibi, zaten kişisel gelişim karşıtı da değilim :) Tam tersi esir aldığı kişilerden birisiyim :)

Biraz uzun bir giriş oldu ama yazımda asıl değinmek istediğim istisnai (çok bahsedilmeyen) bir durum/kavram var; o da Kişisel Gerileyiş.

Çoğu kez farkında olmasakta, kabullenmesekte ya da kendimize yakıştıramasakta yaşadığımız, maruz kaldığımız bir durum kişisel gerileyiş. Hatta bazı durumlarda hayatı ters düz edebilecek bir durum.

Yukarıda iki seviyeden bahsetmiştim, hatırlayacak olursak, birisi bizim bulunduğumuz seviye, diğeri ise ulaşmak istediğimiz. Aradaki çaba da kişisel gelişim. Peki ya kişisel gerileyiş? Kişisel gerileyiş; seviyeler arasındaki mesafeyi kapatmaya çalışırken patlak veren krizden sonra oluşabilecek pes etme, vazgeçme durumudur.

Örneğin sevgi, aşk gibi duygusal konularda gelişmeye, erişmek istediğimiz seviyeyi yakalamaya çalışırken yaşayacağımız bir hüsran bizi al aşağı ediyorsa ve biz bundan sonraki süreçte (muhatap bireyleri de aşıp en genel anlamda) yenilgiyi kabullenip "gelişimden vazgeçiyorsak", "sevmek ve sevilmekten vazgeçiyorsak", en net anlamda "içimizdeki sevgiyi öldürüyorsak" geride kalan sürecin adı kişisel gelişim olmaktan çıkıyor, kişisel gerileyişin ta kendisi oluyor.

Başka bir örnek vermek gerekirse; uzmanlık alanımızda yaptığınız bir girişim başarısız oluyor ve bu başarısızlık yüzünden girişimcilikten tamamen vazgeçiyorsak, içimizdeki girişimciyi öldürüyorsak geride kalan süreç yine kişisel gerileyiş süreci oluyor.

Örnekleri çoğaltmak mümkün, sonuç olarak kişisel gerileyiş; gelişmek istediğimiz konuda hedef küçültmek değil, hedeften vazgeçmektir, ulaşmak istediğimiz seviyeyi aşağı çekmek değil, bu ulaşma çabamızdan vazgeçmektir. Daha somut olarak; ok hedefimizi 12 den 11'e indirmek değil, hedefe oku atmaktan vazgeçmektir.

Gelişeyim derken gerilemek elbette iyi birşey değil. Ancak yaşandığında ve farkına varıldığında (farkına varmak burada çok kritik) bence sürekli ve kontrolsüzce gelişmekten çok çok daha iyi bir durum. Çünkü ortada tespit edilen veya maruz kalınan bir gerileyiş varsa, bu bizim gelişim çabalarımızdaki yanlışları anlamamız için bir fırsattır aslında. Demek ki bir yerlerde yanlış yapıyorduk ki, gelişemedik geriledik. Belki gelişim çabamız hep teoride kaldı, belki de teorileri uygulamaya yanlış döktük, belki gelişimin dozajını kaçırdık, belki de yanlış bir konuda/alanda gelişmeye çalışıyorduk.

Durumun, gerileyişin farkına vardıktan sonra ikinci kritik nokta, yeni bir gelişim/aşk/girişim/iş/hayat için acele etmemek ve dinlenmek, özümüzü dinlemek.

Kişisel gerileyişi kabullenmek, sindirebilmek bir erdemdir, bu süreç sonunda tecrübe edinilen doğrularla gelişim yoluna devam edebilmek (veya farklı bir yol çizebilmek) te ayrı bir erdemdir.

Biraz kendimizi dinledikten, dinlendirdikten sonra yaptığımız hataları yapmamak üzere gelişmeye yeniden başlamak öyle bir ivme verebilir ki bize; kaydedeceğimiz sıçrama bizi ulaşmak istediğimiz seviyelerin de çok çok üzerine çıkarabilir.

Kişisel gerileyişler hayatımızın, yaşantımızın bir parçası. Her yaşayacağımız gerileyişin, zemini sağlam olmayan her türlü gelişim rüyamızdan uyanmamızı, farkındalıktan sonra sıçrama yapmamızı ve bütünüyle hayatımızı/benliğimizi geliştirebilmemizi sağlaması dileğiyle..

Sonraki yazımda tekrar görüşene dek hayatınızdan pozitifliği, yüzünüzden gülümsemeyi eksik etmeyin.

Tekrar Paylaşmak Üzere,


Sevgi ve Saygılarımla

Not: Bu yazıda okuduklarınız uzman görüşü değildir. Tamamen kişisel tecrübelerimden  ve çıkarımlarımdan oluşmaktadır. Yazılanları kendi doğrularınızla sorgulamadan kabullenmeyiniz.

Devamını Okuyun »